"en iyisi pencere."

şu pencerenin sahibi olmayı özlüyorum ben şu an. artık değilim nitekim. 

takdir benim değil mi sonuçta.

işinde gücünde insanların şık görünmelerini çok takdir ediyorum. işi gücü şık olmaya çalışmak olanlarınkini değil ama. onların başarıları takdir gerektirir belki, şıklıkları değil.

bu kadar.

x

bahar var.

mis gibi bi' kışın ardından gözün baharı ilk defa alenen gördüğü bu mart günü, aslında birkaç haftadır da olageldiği gibi, yine cuma pazarında buldum kendimi. her ne kadar kariyer peşinde koşturuyor, okul okuyor, çalışmaya çalışıyor olsam da; bir okulu daha -henüz- bitirmiş olmanın mutluluğu ve özgürlüğü ile geziyorum. dikiş dikiyorum. yeni tarifler deniyorum. roman falan okuyorum. resim yapıyorum. moda/sanat blog'larının resimlerine bakmaya bile vakit bulabiliyorum yani masa başında, o derece. içimdeki ev kızı çok mutlu. (ales'e çalışan yanım biraz stresli ama, n'apalım.)

bugün son zamanlarda uğraştığım şeylere ve bunlarla alakalı fotoğraflara bakıp, twitter ve facebook hesaplarımın ve diğer iki blog'umun bunları kaydetmek için uygun olmadığını düşündüğümden, eh, gördüğüm birkaç modalı/hobili/sanatlı blog'u da kıskandığımdan, bu blog'u açmaya karar verdim. günün anlam ve önemine uygun olarak da bu resmi paylaşmak istiyorum şu an. hayırlara vesile olsun. (ben diyete başladım mesela. :/)